MÜSVEDDE

Kubilay KAHVECİ
29 Haziran 2009, Pazartesi

 

Forum yine yamuk yapmaya başladı, havalar da öyle bu ara. Dışarı adımımı attığım anda yağdıracak bî-insaf. Evde kalmayı tercih edip Shaq takasının gazıyla günlerdir devam eden Cavaliers’ı kurtarma çabalarıma yöneliyorum; ama artık kağıt üzerinde sıkıcılaşıyor. Kadim dostum NBA 2K9’un kapısını çalma vakti. Draft sonrası kadroları ayarlıyorum, Cavs, hayallerim doğrultusunda Charlie-V ve Anthony Parker takviyeli. Hedo’yu Oregon’a yolladım, yakışıklı oldu Blazers. Iverson nereye gidecek, Knicks Rubio’nun peşinden daha ne kadar koşacak umrumda değil pek, playoffları çevirsem yeter. Pistons’un buralarla işi olmaz uzun bir süre; Wizards yukarılardan playoffta. İlk sürpriz Lakers, yine ikinci tur; ama bu kez yedinci maçta sevinen taraf Roketler. Carter – Hedo değişikliğiyle Otis Smith’in eli hala güzel. Ancak kendisi acemi bir briçci gibi, oyun planı yapmadan bodoslama girişiyor. Antreler boşa gidiyor, elden yere geçemeyince de kabağa batıyor ikinci turda. Herneyse, Cleveland – Houston finalinden bütün Çin’in memnun olacağına eminim. Uzun bir aradan sonra yedi maçlık final serisi ve şampiyon Cavaliers. Aşı NBA 2K9’da tuttu. Sıra sende Ferry, beline kuvvet.

Yüzüğü takmak bünyede serotonin miktarını arttırsa da sıkıntımı dindirmiyor. Derin arşivlere dalıyorum – burada tozlu raflar arasından Vintage DVDler çıkardığım bir sahne gözümün önüne gelse de gerçekte iki tıkla yetinmek durumundayım. Draft yazılarının mürekkebi kurumamış daha, NCAA’den bir maç güzel gider şimdi. Chapel Hill’de, Carter – Duncan düellosu var, yıl 97. Duncan’ın Wake Forest’taki son senesi ve “Naismith College Player of the Year” ödülünü aldığı yıl. Carter ise Final Four yapan Tar Heels’ın önemli parçalarından.

Son iki senenin ACC şampiyonu Wake Forest’ı Dave Odom, ’91, ’94 ve ’95 ACC Yılın Koçu, çalıştırıyor. North Carolina’nın başında ise takımdaki 40. ve son yılını geçiren efsane Dean Smith var.

Wake Forest; Duncan, çer çöp ve yaptığı her hareket homo sapiens olmadığını kanıtlayan, halk arasında Loren Woods olarak bilinen apaçiden ibaret. North Carolina’nın kadro ise gayet şık. Takımı sırtlayan Aaantaaavn Ceymısın, Carter ve Shammond Williams üçlüsü. Okulaja ve Zwikker tamamlayıcı parçalar. Zwikker, Hollanda doğumlu, 7-3’lük bir uzun. Sarı saçları, adı ve avarel ifadesi “kolpa beyaz uzun” tanımına birebir uyuyor. Maç başında Duncan’ın üzerinden sağlı sollu attığı hooklar beni bir an korkutsa da ilerleyen dakikalarda top kayıpları, kaçan şutlar tavan yapıyor.

İlk yarı spotlar Carter’a çevrilmiş durumda, hava harekatları muazzam düzeyde. Duncan hızlı hücumda Jamison’a inanılmaz bir blok yapıyor, Jamison yerde. The Dean Dome uğultudan yıkılmak üzere; Duncan’da ise tık yok, buz gibi. Vince ilk yarıda kariyer rekorunu kırıyor, 21. Tar Heels 38, Demon Deacons 18. Antawn Jamison, o zamanlar savunma uzmanı belli ki. Her topa atlayan, Duncan’a dirsekleri inceden dokunduran 33 numaralı forma.

İkinci yarı Duncan sahneyi kapma çabasında başarısız sayılmaz. Ancak Carter bu, kolay değil. Duncan’ın üzerinden o meşhur smacı vurarak son noktayı koyuyor. Efsane, Chapel Hill’den ayrılalı 13 sene olmuş, unutulmamış. Carter havada bir an 23 numarayı anımsatıyor North Carolinalılar’a. “That is Jordanesque!”. The Dean Dome bir kez daha yıkılıyor. Aynı taraftar iki dakika sonra sakatlanıp yerde yatan Duncan’ı alkışlarla kaldırmayı da biliyor. 97 Şubat’ındaki buluşmanın galibi Vinsanity. Duncan hesabı esas ligde halletmek üzere ayrılıyor Orange County’den.