BİR ZAMANLAR GENÇTİK
 

henry_turner9@yahoo.com
24 Ocak 2009,
Pazar

Öyle ya, biz de bir zamanlar gençtik, ateşliydik, hırslıydık; bir yazıyı bitirir, akabinde yenisini yazardık. Deliydik, doluyduk, çoğunlukla ben de eklenince üçü bir arada olurduk, 24 galibiyet alınan günlerde bile (rutin bir şey sanmayın, bir günde alamazdık o 24 galibiyeti), yazacak bir şeyler bulurduk. Ayda bir-iki yazı karalardık o karanlık günlerde.

Sonra Ainge efendi her parçası tıkır tıkır işleyen ama benim yazı düzenine işeyen bir takım kurdu. Yazacak pek bir eksik-gedik bırakmadı 2008’de. Biz kara günlerin dostuyuz ya, takım iyi giderken çektik kendimizi geriye, baktık keyfimize.

Sonra takım kaşar oldu, maçlara takılmaz oldu. Bir Lakers atasözü vardır ya, ‘kasmıyoruz abi’ diye, işte neredeyse o derece.

Kaşar mıyız, kasan mı?

Şu anda akıllardaki soru bu Boston yöresinde. Kaşarlaştık, kasmıyoruz da mı kaybediyoruz, yoksa kasıp da kazanamıyor muyuz? Uykunun benimle dalaşmaya niyetinin olmadığı bir Cuma gecesinde, kötü gün dostu ben, yazmaya karar verdim en nihayetinde.

Baba nedir bu vaziyet, durum hiç değil hayra alamet?

Takım berbat halde, beni şair yaptı gece gece, zaten çok kişi de adımı benzetiyor şair ismine. Neyse çok laga luga ettik, gelelim takımın içler acısı hâllerine.

Son 12 maçın 8 tanesini kaybeden bir takımda aksayan parçalar olmalı ama kanımca bunlar da sadece Garnett ile sınırlanmamalı. TD Garden’ı milli bahçesi sanıp Boston’un maçlara bastonla gelen ihtiyarlar gibi görünen Pierce ve Allen’a da suç atmalı. Pierce kaybetmiş gibiydi ilk adımını ve patlayacılığını, Allen da unutmuş sanki şut atmayı.

Bunlar böyleyken, hatta Pierce ve KG sakatken, bench katkısı olmadı bu dönemde. Zaten olması da imkansızdı, çünkü sakattı Marquis de, Glen de (bir de Tevfik Gelenbe demek geldi içimden, nedense).

Normalde düşünüyorum nasıl Brian Scalabrine gibi bir adam iş bulur bu takımın bench’inde? Buy out edip postalasalar, inanın üzülmem bir zerre bile. Hem onun oturduğu bench koltuğunu satsan seyirciye, parasını da çıkarırsın, hatta belki Giddens ve Walker’dan faydalanırsın, adını da ‘bench katkısı’ koyarsın.

Takım iki aydır yarım yamalak kalmış, fazla da karamsar olmak istemiyorum, o yüzden alınan mağlubiyetleri yarımşardan hesaplıyorum. Garnett gibi, takımın ruhuna bu kadar tesir eden bir oyuncu daha görmedim bu güne kadar, bu sebeple doğru düzgün bir analiz yapabilmek için onun dönüşünü ve dönüşü üzerinden biraz zaman geçmesini bekliyorum. Aslında, iki sene önce onun yokluğunda oynadığımız dokuz maçın yedisini kazanmıştık, o yüzden bu sene sanki bütünlemeye kaldık. Bench yerli yerinde olsaydı, belki kanaat notu vermek için beklemeye de gerek kalmazdı.

Yazı tam burada bittiği sırada Portland maçı başladı, Kevin Garnett de en sonunda sahadaydı. Portland’da çok eksik ve sakat vardı ama Celtics’in de birçok mazereti vardı. En mühimi, takım yorgun ve yaşlı. Garnett döndü, bir kıvılcım parladı ve ‘keltler’ maçı kazandı ama hepsi o kadardı. Pek umut vermediler bana, sanki biraz enerjiye ihtiyaç var, biraz taze kana, biraz da zamana. En çok da sağlıklı kalmaya. Neyse ki daha çok var playoff’lara, zira bunların hiçbiri yakın zamanda uğramayacak gibi, Boston’a.

Takımda yazar da kaşarlaşmış yahu. Bu takım bir daha ne zaman 2008’deki ateşle oynar, yazar da ne zaman bir daha yazar, kim bilir? Umarım takım oynayacak, ben yazacak gücü buluruz

Hadi kalın sağlıcakla,

Sevgi, saygı v.s.

http://twitter.com/umitcanilhan